694 478 125

Leczenie bulimii

Należy sobie otwarcie powiedzieć, że bulimia jest bardzo poważną chorobą, która nieleczona może doprowadzić nawet do śmierci. Niestety z roku na rok coraz więcej osób zmaga się z tym strasznym schorzeniem, które przez lekarzy uważane jest za znacznie gorsze, niż anoreksja.

Na ten moment nie są znane dokładne dane statystyczne dotyczące zachorowań na bulimię, ponieważ wiele osób nie zgłasza się na leczenie. Ponadto części osób cierpiących na bulimię udaje się wyjść z tej choroby bez pomocy specjalistów. Średnio szacuje się, że na bulimię cierpi blisko 4 miliony osób - najczęściej w wieku 19-30 lat. Z czego niestety aż 2% chorych umiera. Leczeniem bulimii zajmuje się, miedzy innymi, Specjalistyczne Centrum Terapii – Gedeon Medica.

Co to jest bulimia?

Aby zrozumieć, czym jest bulimia należy wyjść od podstawowej definicji tej jednostki chorobowej. Najprościej mówiąc bulimia, określana również żarłocznością psychiczną, z łaciny bulimia nervosa jest chorobą polegającą na zaburzeniach odżywiania. Przejawia się ona nawracającymi napadami kompulsywnego objadania się, po których występują zachowania kompensacyjne. Te z kolei mają na celu utrzymanie stałej masy ciała.

Do najczęstszych zachowań kompensacyjnych należy: prowokowanie wymiotów, stosowanie, a właściwie nadużywanie środków przeczyszczających oraz moczopędnych, intensywne ćwiczenia fizyczne (określane bulimią sportową), a nawet stosowanie lewatyw.

Po raz pierwszy w historii określenia bulimia użył Galen, grecki lekarz, który żył w II wieku n.e. Użył on tej nazwy do opisania choroby nazywanej "wilczym głodem". Dopiero po blisko osiemnastu stuleciach, a dokładnie w 1979 roku londyński psychiatra Gerald Russell bardzo szczegółowo zbadał i zdiagnozował tę chorobę.

Wspomniany lekarz ocenił, że bulimia jest znacznie trudniejszą i gorszą chorobą, niż anoreksja. Osoba cierpiąca na to schorzenie nie kontroluje ilości spożywanych pokarmów. Badania pokazują, że osoba chora, może spożyć nawet 3400 kalorii w ciągu jednej godziny.

Rodzaje bulimii

W medycynie wyróżnia się dwa rodzaje bulimii, choć niektórzy zamiast określenia rodzaj używają typ - przeczyszczająca oraz nieprzeczyszczająca.

Przeczyszczający typ polega na tym, że po spożyciu bardzo dużej ilości pokarmu dana osoba prowokuje wymioty i zażywa preparaty przeczyszczające lub moczopędne. Niektórzy chorzy stosują dodatkowo lewatywy. Bardzo często ,takie zachowania prowadzą do uzależnienia chorego od wszelkich preparatów przeczyszczających.

To w znaczący sposób utrudnia proces leczenia, ponieważ praktycznie jednocześnie należy leczyć bulimię i choroby somatyczne towarzyszące.

Drugi rodzaj bulimii to bulimia nieprzeczyszczająca. Charakteryzuje się ona tym, że chorzy po napadzie żarłoczności nie prowokują wymiotów, ani nie przyjmują środków przeczyszczających. Wykonują natomiast intensywne ćwiczenia fizyczne, stosują głodówki, diety oczyszczające, doprowadzając tym samym organizm praktycznie do skrajnego wyniszczenia.

Na podstawie wywiadu stawiana jest niejednokrotnie diagnoza, która oczywiście zawsze jest różnicowana z innymi jednostkami chorobowymi, o podobnych objawach.

Objawy

Pacjenci zwykle utrzymują stałą masę ciała. Nie objadają się w obecności rodziny czy przyjaciół. Do kompulsywnego objadania się najczęściej dochodzi w nocy, kiedy wszyscy już śpią.

Osoba cierpiąca na bulimię bardzo często interesuje się wszelkimi tematami dotyczącymi jedzenia. Ponadto bardzo dokładnie zna kaloryczność niemal wszystkich produktów.

Bardzo często w bulimię wpadają osoby, które nie akceptują swojego wyglądu. Stosują diety odchudzające, ale chcąc zagłuszyć uczucie głodu zjadają duże ilości żywności, a następnie doprowadzają do zachowań kompensacyjnych, aby zachować wagę.

Bulimii mogą towarzyszyć inne zaburzenia psychiczne np. depresja, zaburzenia lękowe, uzależnienia.

Objawy towarzyszące to: bóle głowy, zmęczenie, zmiany nastrojów, awitaminoza, niedożywienie, niedociśnienie i zaburzenia w równowadze wodno-elektrolitowej.

Rozpoznanie

Bulimię można podejrzewać u osoby, która ma nawracające okresy żarłoczności (minimum 2 razy w tygodniu). Potrafi w ciągu krótkiego czasu np. 1 lub 2 godzin zjeść ogromne ilości pokarmu. Do tego regularnie stosuje środki przeczyszczające lub diuretyki, prowokuje wymioty, poddaje się głodówkom, intensywnie ćwiczy.

Przyczyny

Do niektórych czynników predysponujących do zachorowania zalicza się : niska samoocena, poczucie beznadziei, niestabilność emocjonalna, konflikty rodzinne, brak poczucia bezpieczeństwa, krytycyzm, nadmierna ilość stresu (podniesiony poziom kortyzolu), problemy z kontrolowaniem impulsów, brak akceptacji przez otoczenie, brak akceptacji wyglądu swojego ciała (coraz częściej propagowany kult idealnego ciała i sylwetki, promowany w świecie mediów społecznościowych). Przyczyn bulimii można również upatrywać w uwarunkowaniach genetycznych.

Skutki

Z całą stanowczością należy podkreślić, że bulimia jest chorobą przewlekłą, która nieleczona może doprowadzić nawet do śmierci. Niestety długo ukrywana skutkuje groźnymi powikłaniami. Co więcej może przyczynić się do trwałego uszczerbku na zdrowiu.

Osoby zmagające się z bulimią mogą cierpieć m.in. na zaburzenia rytmu serca, wynikające z częstych wymiotów i biegunek. Przez te zachowania kompensacyjne z organizmu usuwane są w nadmiernych ilościach niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania mięśnia serca minerały – głównie potas.

Do tego dochodzą problemy z właściwym funkcjonowaniem nerek oraz suchościom skóry. To skutki odwodnienia organizmu. Bulimia wpływa również na drobne uszkodzenia szkliwa nazębnego (jest to wynik działania kwasu solnego z żołądka, który uszkadza szkliwo podczas wymiotów). Z tym mogą wiązać się zmiany w jamie ustnej takie jak nadżerki, owrzodzenia gardła oraz przełyku. Bardzo często dochodzi ,także do uszkodzenia tylnej ściany gardła.

Niedobór witamin, które nie mają możliwości, aby przyswoić się ze względu na przyspieszony pasaż pokarmowy. Może to prowadzić również do niedokrwistości. W przypadku kobiet pojawiają się zaburzenia cyklu miesiączkowego, co może prowadzić do kłopotów z płodnością. Wspomnieć warto również o ryzyku uszkodzenia ośrodkowego i obwodowego układu nerwowego w przebiegu zaawansowanego niedoboru witamin z grupy B.

Jak leczyć bulimię?

Leczenie bulimii, to indywidualne podejście do każdego Pacjenta. W zależności od nasilenia objawów, stanu fizycznego i psychicznego, oraz wyników badań dodatkowych - ustalana jest intensywność terapii. W skład terapii wchodzi farmakoterapia, psychoterapia i terapia żywieniowa.

 

Jeśli potrzebujesz pomocy w leczeniu otyłości, zapraszamy do kontaktu:
Wyślij nam wiadomość lub zadzwoń!